Young Thai Artist Award - 3D

สาขาศิลปะ 2 มิติ

TWO DIMENSION ART

พชร ปิยะทรงสุทธิ์

พชร ปิยะทรงสุทธิ์ คือศิลปินอิสระ และเจ้าของรางวัลยอดเยี่ยม สาขาศิลปะ 2 มิติ จากโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2550 หรือ Young Thai Artist Award 2007 ผู้มีจุดเริ่มต้นในการทำงานศิลปะจากการมองหาสิ่งที่ตนเองชอบ จากนั้นจึงเริ่มขุดค้นข้อมูล ขยายเรื่องราว เพื่อนำมาพัฒนางานต่อเสมือนการสร้างขั้นบันไดเพิ่มทีละขั้น

“เราคิดว่าไม่มีงานชิ้นไหนสมบูรณ์แบบ โดยธรรมชาติของทุกสิ่ง ถ้าสมบูรณ์แบบก็จะไม่เกิดการพัฒนาต่อ ส่วนงานที่ออกมาจะตรงหรือไม่ตรงกับภาพแรกที่คิดไว้ บริบทเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน นั่นเป็นเรื่องที่ปรับเปลี่ยนกันได้ตามประสบการณ์ “ผมไม่ได้ผิดหวังที่งานไม่ออกมาตามคิดไว้ในทีแรก สิ่งที่จะทำให้ผมผิดหวังคือการคิดไว้ แต่ไม่ได้ทำ ดังนั้น ไม่ว่ายังไงก็ต้องหาเวลาที่จะทำให้ได้”

พชรบอกว่า ความเปลี่ยนแปลงคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกสิ่งตลอดเวลา จึงอยากให้เข้าใจว่า ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ศิลปินจะไม่ชอบงานของตนเองแล้วเมื่อย้อนกลับไปมองมันอีกครั้ง เพราะจากวันแรกที่ทำงานศิลปะจนถึงวันนี้ที่เขาเองยังคงทำงานศิลปะต่อไป มุมมอง วิธีคิด และทัศนคติในการมองโลกก็เปลี่ยนแปลง กระทั่งสายตาที่ใช้มองศิลปะเองก็เปลี่ยนผัน ฉะนั้นแล้วความรู้สึกไม่ชอบอาจจะเป็นเครื่องหมายของการพัฒนา ที่ศิลปะมอบให้เรา

อ่านเพิ่มเติม

        พชร ปิยะทรงสุทธิ์ คือศิลปินอิสระ และเจ้าของผลงาน ‘You are what you eat’ ผู้คว้ารางวัลยอดเยี่ยม สาขาศิลปะ 2 มิติ ในโครงการรางวัลยุวศิลปินไทย 2550 หรือ Young Thai Artist Award 2007 เขาบอกว่า ตนเองถนัดด้านคอมพิวเตอร์ตั้งแต่สมัยเรียน เมื่อไปทำงานจึงเลือกทำงานประจำเกี่ยวกับกราฟิก เพราะถือว่ายังเกี่ยวข้องกับศิลปะอยู่
        “เรามองว่างานออกแบบต้องสื่อสารกับคนให้ชัดเจนมากกว่างานศิลปะ เพราะศิลปะค่อนข้างเป็นการสื่อสารในเชิงปรัชญา แต่พอทำงานประจำไปเรื่อย ๆ เราไม่มีเวลาทำงานศิลปะ กลับรู้สึกว่าชีวิตว่างเปล่า เลยกลับมาวาดรูป
        “ตอนนั้นก็ได้เจอกับ พี่อังกฤษ อัจฉริยโสภณ ที่ช่วยขายงานให้ ตอนนั้นก็ยังไม่ได้คิดว่าจะมาเป็นอาชีพศิลปินเต็มตัว เพราะมองว่ายังไม่ค่อยแน่นอนเท่าไหร่ แต่สุดท้ายมันก็ต่อเนื่องมาเรื่อย ๆ จนช่วง 10 ปีที่ผ่านมา กลายเป็นเราต้องตื่นมาทำงานศิลปะทุกวัน” พชรเล่าถึงเส้นทางการเป็นศิลปินของเขา
        สำหรับกระบวนการคิดงาน พชรเล่าว่า เขามักมองหาหรือมองดูว่าตนเองชอบอะไร แล้วจึงเริ่มหาข้อมูลว่า สิ่ง ๆ นั้นจะขยายไปสู่เรื่องอะไรต่อได้อีกบ้าง หากแรงบันดาลใจนั้นเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้น เขาก็อาจเข้าไปถามคนที่อยู่ในเหตุการณ์ คนที่เกี่ยวข้อง หรืออ่านหนังสือเพิ่มเติม เพราะย่อมส่งผลให้งานพัฒนาต่อไปได้อีกเป็นขั้นบันได
        “เมื่อถึงจุดหนึ่งเราจะรู้ว่าควรต้องพอแล้ว” พชรเปรยถึงเวลาที่มองว่างานชิ้นนั้นเสร็จแล้ว
        “ไม่มีงานชิ้นไหนสมบูรณ์ โดยธรรมชาติของทุกสิ่ง ถ้าสมบูรณ์แบบก็จะไม่เกิดการพัฒนาต่อ เรารู้สึกว่า ถ้าทำมากกว่านี้ มันจะไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการตั้งแต่ตอนแรก มันเป็นความรู้สึกที่ยอมรับได้ เหมือนกับเราวาดวงกลม ตอนนี้มันก็กลมได้ประมาณนี้แหละ คราวหน้าอาจจะวาดได้กลมขึ้นกว่านี้”
        ส่วนงานที่ออกมาจะตรงหรือไม่ตรงกับภาพแรกที่คิดไว้หรือไม่ บริบทเปลี่ยนไปมากน้อยแค่ไหน เขามองว่านั่นเป็นเรื่องที่ต้องปรับเปลี่ยนกันตามงานที่ออกมา
        “ผมไม่ได้ผิดหวังที่งานไม่ออกมาตามคิดไว้ในทีแรกนะ สิ่งที่จะทำให้ผมผิดหวังคือการคิดไว้ แต่ไม่ได้ทำ ยังไงก็ต้องหาเวลาที่จะทำให้ได้”
        พูดถึงการปรับเปลี่ยน พชรเชื่อว่า ถ้าผู้คนมีหัวใจในการทำงานที่แข็งแรง มันจะสามารถไปถึงจุดหมายได้ อย่างไรก็ตาม วงการศิลปะนั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา คำนิยามของคำว่า ‘ศิลปะ’ ก็กว้างขึ้นในทุก ๆ วัน ผู้คนสร้างสรรค์ผลงานด้วยสิ่งของใกล้ตัวยิ่งขึ้นกว่าแต่ก่อน หากยังคงใช้วิธีการทำงานแบบเดิม ๆ ก็อาจไม่ได้ผลแล้วในยุคนี้ การปรับตัวในแต่ละยุคสมัยจึงเป็นเรื่องสำคัญ และในบางครั้งการปรับตัวก็ทำให้เรายังคงรักษาใจความสำคัญของตัวเองที่อยากพูดถึงเอาไว้ได้
        “สุดท้ายชีวิตมันไม่ได้มีอะไรมาก เรื่องหาเงินใคร ๆ ก็หาได้ แต่เรื่องการสร้างแรงบันดาลใจเพื่อส่งต่อ มันไม่ใช่เรื่องที่ทุกคนจะทำได้ ศิลปะทำให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับเรื่องที่เป็นนามธรรม เป็นเรื่องของอภิปรัชญา เราเกิดมาทำไม ชีวิตคืออะไร ความจริงคืออะไร
        “แต่ศิลปะก็จะเน้นไปที่ความงามคืออะไร ความเกี่ยวข้องกับอะไรได้บ้าง ความจริง ความดี หรือสังคม สิ่งที่ศิลปะทำได้คือการส่งต่อความคิดและแรงบันดาลใจไปสู่อนาคตเพื่อให้เกิดเป็นการพัฒนา
        “ยิ่งเรารู้ตัวว่าเกิดมาพร้อมกับสิ่งที่เราคิดว่าน่าจะทำได้ดีกว่าคนอื่น เราก็ควรต่อยอดตรงนี้ต่อไป มันคือการค้นหาความหมายของชีวิต การทำงานศิลปะไม่ใช่แค่การวาดรูปให้สวย ขายรูปให้รวย หรือการเป็นคนที่ประสบความสำเร็จ แต่มันคือการโฟกัสกับงานของเราเอง เพราะฉะนั้นการที่เราตื่นมา แล้วได้วาดรูปทุกวัน หรือการที่เราได้ค้นหาสิ่งใหม่ ๆ ข้อมูลใหม่ ๆ ได้พบปะกับผู้คนที่สร้างแรงบันดาลใจ มันก็เป็นสิ่งที่มีคุณค่าต่อชีวิตเราแล้ว” พชรเล่าถึงแนวคิดที่มีต่อศิลปะของเขา
        สุดท้ายแต่ยังไม่ท้ายสุด พชรอยากฝากถึงรุ่นน้องในวงการศิลปะว่า ให้ลองหันซ้ายหันขวาดูว่ามีงานชิ้นไหนที่ดูแล้วคล้ายกับงานของเราไหม ถ้ามีแปลว่าเรายังไม่ออกจากเซฟโซน
        “ในการเป็นศิลปินคุณต้องสร้างงานที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว งานเราต้องมีหนึ่งเดียว ถ้าหันซ้ายหันขวาแล้วเห็นว่างานเราเหมือนพี่คนนี้ เหมือนอาจารย์คนนั้น มันก็อาจจะรู้สึกว่า มีคนทำเหมือนกัน มันสวย มันปลอดภัย แต่ในอีกแง่ ถ้าเราหันซ้ายหันขวาแล้วไม่มีงานไหนเหมือนของเราเลย บางทีอาจจะสงสัยว่า เรามาถูกทางรึเปล่า หรือเราทำอะไรผิดรึเปล่า
        “แต่ผมกลับรู้สึกว่าการไม่เจอใครทำซ้ำ คนคนนั้นจะมีโอกาสประสบความสำเร็จมากกว่า มันเหมือนในประวัติศาสตร์ศิลป์ยุคต่าง ๆ ใครที่ทำหลุดกรอบออกมา คนนั้นมักจะประสบผลสำเร็จในภายหลัง” พชรพูดอย่างมั่นใจ
        สำหรับคนที่อยากรู้ว่าในอนาคตเราจะรู้สึกอย่างไรกับผลงานของตัวเองในอดีต พชรอยากให้เข้าใจว่า มันไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราจะไม่ชอบงานนั้นแล้วเมื่อย้อนกลับไปมอง เพราะจากวันแรกที่ทำงานศิลปะจนถึงวันนี้ที่ยังคงทำงานศิลปะต่อไป มุมมอง วิธีคิด และทัศนคติในการมองโลกย่อมเปลี่ยนแปลง กระทั่งสายตาที่ใช้มองศิลปะเองก็เปลี่ยนผัน ฉะนั้นแล้วความรู้สึกไม่ชอบอาจจะเป็นเครื่องหมายของการพัฒนา ที่ศิลปะมอบให้เรา

ผลงานที่ภาคภูมิใจ

Title of Work

Eternal Wall

Technique

Oil on Canvas

Size

160 x 250 cm.

Year or Product

2019

Title of Work

French Garden

Technique

oil on linen

Size

160 x 200 cm.

Year or Product

2021

Title of Work

Reverse Island No.3

Technique

oil on linen

Size

80 x 145 cm.

Year or Product

2023

Title of Work

Reverse Object

Technique

oil on linen

Size

60 x 75 cm.

Year or Product

2024

Title of Work

What a wonderful world-parallel side of the red gate

Technique

oil on canvas

Size

140 x 230 cm.

Year or Product

2018